A forxa dos Contos

Agora que se achega O Día Das Letras Galegas. Falando da nosa lingua, os políticos non son os donos delas, senón aqueles que por intres soen manexalas, pola contra a fala xunto coas letras, son do pobo e daqueles que queiran poñelas para ben de expresarse nelas. Pero por outra banda, non se deberían impor a ninguén, pois os cidadáns aí de ser quen as acariñen e as leven con fachenda, xa que elas forman parte da nosa historia. De xeito que poden levarse moi ben coas demais letras nacionais entre elas o castelán. Xa que toda maneira de expresarse e riqueza para calquera de nós, pois o xeito de ser bilingüe fainos posuidores de certos coñecementos. Agora si, aquilo que falemos deberemos de facelo ben e non unha mestura entre ámbalas que escaralla a fala, deixando de ser unha cousa ben feita. E por suposto está moi mal o falar entre as persoas meirandes, o despois empresarse en castelán cos cativos. Non por iso deixamos de ser mellores ou peores, actuando dese xeito, senón diferentes o resto. E sen animo de ofensa nin descualificacións, nin tan sequera nacionalismos. Non esta en desmellora o sentirse galegos. E que o somos, así que, ¿ porque avergoñarnos de elo?

Teño a ben o ser de aldea, pois nacín o caron dos carballos e as nogueiras, entre facenda, preto dos cogumelos ceibos polas leiras.Ali onde canta o cuco e a bubela, ou boa o paxaro carpinteiro, onde vive a galiña y mailo xílgaro que canta ceibo, xa que todo o campo e ceo e diles. Onde pola noitiña ou o mencer, deixase sentir o son da natureza cos cantos de tódolos pararos o teo redor. Dei que todo nestes recunchos tenda a e ser como diferente, xa que estar o carón dos ríos e as fragas para albiscar o xurdir dunha nova alborada, sénteste doutro xeito. Aínda que… xa antes de agora, éramos diferentes, eses paletos, e aínda seguimos a selos para alguns, pero como con prestixio. Hai que recoñecer, que a cidade ten outros vantaxes, pois estan a reverter de aceras con moreas de casas como se tales colmeas. Esas  tendas con moreas de artigos que enguedellan e máis lambetadas para votar bandullo axiña, e argalladas que no rural non ai. Pero aquí sómente podemos ollar o mundo dende outra prospectiva, a beira de moitas criaturas que liscan do asfalto e o cemento. O campo en si, e outra cousa, e o lar das criaturas sen dono, dos esquíos, das bolboretas, do arume a terra mollada, e todo eso  faino diferente. Aínda que comprendo ese fuxir do rural para ir na procura dun traballo, por que os que mandan non tiveron a inquedanza de poñer algo diso por estas veiras, esquecendo que do campo tamén están as súas orixes, sentindo como vergoña de tales en algures. Pero non esquezamos que sen el seríamos uns ninguén, pois faltaría o motor que move o mundo das cidades, xa que da terra, non o esquezades, sae todo o que se precisa. Aquí esta o combustible para facer posible que a vida sexa esa realidade, que percorra ese treito necesario da persistencia, xa que na terra está a semente da subsistencia. Así que non esquezades que ser de aldea non e tan malo. De cando en vez, non viría mal o meter os fociños na terra e ver como respira a vida. Así que non olles estas xentes de forma despectiva por ser granxeiros, gandeiros ou parroquiais, de xeito que cando queiras podes achegarte aínda os muíños de molaxe, coas peneiras famentas de fariña, case que sen vida propia, E aínda que non moen, segue pasando a auga por elas.  pois as súas pedras están como valeiras e fartas de saudade de outros tempos. Pásalles como o carro. Que xa non ruxe polas veigas.

Xa non choras nos camiños

xa non roxes polas veigas,

non se escoita o teu andar

nos recunchos do luar.

Fúche-lo o rei dos camiños,

o amo das corredoiras

ti amansába-las pedras

con fungueiros e treitoiras,

e cantas voltas ti deches

cantas cantigas ceibaches,

polos montes e veigas.

De ti lembraranse as leiras

cando metías o corpo

ata o mesmiño chedeiro,

cos teus zapatos de ferro

co teu pisar de madeira.

Hoxe dormes de nostalxia

polas palleiras do agro

o teu sono xa e longo,

o espertar non doado.

Así pois, débese ter en conta, que os da aldea son o motor da sociedade, xa que dela saen as castañas, os porcos, os coxos, as cabras tolas o cordas, e ata esas bolboretas que son unha fermosura da natureza.